نوشته‌ها

ساقه های کرفس پخته با سس خردل

غذای رژیمی با ساقه های کرفس پخته با سس خردل

غذای رژیمی ، مواد لازم:

_ ساقه های کرفس به طول ۲۰ سانت: ۳۵۰ گرم

_ پیاز رنده شده: ۳ قاشق غذاخوری

_ آب مرغ: ۱ فنجان

_ سرکه: ۳ قاشق غذاخوری

_ سرپر سس خردل ترجیحا با دانه های بزرگ: ۲ قاشق غذاخوری

_ آبلیمو: ۲ قاشق غذاخوری

_ روغن زیتون تصفیه نشده: نصف فنجان

طرز تهیه:

کمی روغن زیتون را در یک تابه بزرگ داغ میکنیم و تکه های کرفس را کمی در روغن سرخ میکنیم. (یکی دو دقیقه هر طرف)

پیاز رنده شده و آب مرغ و کمی سرکه روی کرفس ها میریزیم و حرارت را ملایم میکنیم .در تابه را میبندیم تا ۲۰-۳۰ دقیقه تا کرفس ها کمی نرم شوند نه خیلی له فقط در حدی که با چنگال تکه شوند.

در فاصله ای که کرفس ها درحال پختن هستند سس را آماده میکنیم.

سس خردل را با بقیه سرکه و آبلیمو خوب هم میزنیم.

وقتی کرفس نرم شد تکه های کرفس را در ظرف پذیرایی میچینیم.

آب مرغ داخل تابه را صاف میکنیم و پیازهای پخته را به سس اضافه میکنیم و هم میزنیم.

نصف فنجان روغن زیتون به سس اضافه و مخلوط میکنیم .

سس را روی تکه های کرفس میریزیم.

 

درباره همبرگر

درباره همبرگر

هَمبـِرگِر گونه‌ای ساندویچ است که شامل یک برگ گوشت چرخ‌کرده است که در میان یک نان گردِ میان بریده قرار می‌گیرد.

گوشت همبرگر بیشتر گوشت گاو است و ممکن است بصورت کبابی درست شود یا سرخ شود. میان گوشت و نان همبرگر معمولاً کاهو، سس گوجه فرنگی یا سس مایونز، خردل، پیاز و دیگر مخلفات هم قرار داده می‌شود. همبرگر را معمولاً در بشقاب در کنار سیب زمینی سرخ کرده یا چیپس سرو می‌کنند.

گوشت برگر تقریباً در تمام کشورها با همین نام نامیده می‌شود بجز در انگلستان و عربستان سعودی که به آن بیف‌برگر یابرگر می‌گویند.

اگر لایه‌ای از پنیر پرورده (ورقه‌ای) بر روی گوشت همبرگر گذارده شود به اینگونه همبرگر، چیزبرگر گفته می‌شود.

واژه هَمبـِرگِر از زبان آلمانی می‌آید به معنای «متعلق به شهر هامبورگ» و بنا به بعضی گزارش‌ها ham در زبان آلمانی به معنای گاو یا گوشت گاو و burg به معنای تپه است و er کلمه اطلاق است. یک متعلق به. با این حال برخی در درک آن مرتکب اشتباه شده و آن را ترکیبی از “هَم” و “برگر” می‌پندارند (“هَم” در انگلیسی یعنی کالباس ژامبون.)

گران‌ترین برگر جهان

در سال ۲۰۱۴ در برخی اخبار اعلام شد رستوران ” هونکی تونک ” در لندن، گرانترین برگر جهان را به مشتریان خود عرضه می‌کند که در آن از زعفران و خاویار ایرانی استفاده شده است

مسافرت پیتزا تا به امروز

مسافرت پیتزا تا به امروز

برخی اعتقاد دارند که پیتزا غذای فقرا و مستمندان بوده و از روم به جنوب ایتالیا راه یافته است و عده ای دیگر نیز بر این باورند که این غذای بسیار خوشمزه قدمتی نسبتا طولانی دارد و به دورانی که اهالی یونانی ساکن در ماگناگریسیا در جنوب ایتالیا باز میگردد.

یک مورخ رومی به نام مارکوس پورسیوس کاتو در کتاب خود چنین نوشته است: «گردی پهنی از خمیر که با روغن زیتون، سبزی و عسل پوشیده شده و روی سنگ پخته می شود» این نشان از علاقه رومی ها به پیتزا داشته است زیرا که زیتون در روم بسیار معمول بوده است.

باستان شناسان در حین حفاری‌های خود در شهر پومپی در ایتالیا به بقایای مغازه‌هایی برخوردند که نشان دهنده شباهت این مغازه ها با پیتزافروشی‌های امروزی هستند. البته پیتزا در آن زمان به شکل امروزی وجود نداشت و فقط شامل نان مسطح گردی بود که با آرد عمل می آمد و همراه ادویه و روغن پخته می‌شد.

در آن زمان گوجه فرنگی در اروپا ناشناخته بود و شیر گاومیش هندی که از آن برای تهیه پنیر مازارلا (پنیر پیتزا) استفاده می‌شود، برای اهالی کامپانیا در ناپل هنوز مفهومی نداشت.

گوجه فرنگی برای اولین بار در قرن شانزدهم وارد اروپا شد اما در ابتدا آن را میوه‌ای سمی می دانستند! تا اینکه در اواخر قرن هجدهم مردم فقیرنشین ناپل از آن به عنوان ماده اصلی در نان های پیتزا شکل خود استفاده کردند. این نان‌های پیتزایی به زودی توجه جهانگردان را به خود جلب کرد و آن ها را به مناطق فقیرنشین ناپل کشاند پیتزای مدرن در شکل امروزی در سال ۱۸۸۹ یک آشپز درباری به نام رافائل اسپوزیتو درست شد.

رافائل اسپوزیتو که در نانوایی در شهر ناپل کار می‌کرد، به فکر درست کردن پیتزای مخصوصی افتاد و آن را به عنوان هدیه برای پادشاه امبرتو و ملکه مارگریتا برد.

این پیتزا شکلی بسیار میهن پرستانه داشت و مثل پرچم ایتالیا به رنگ‌های سفید و قرمز و سبز درست شده بود. ملکه از این پیتزا بسیار استقبال کرد و به احترام او نام این پیتزا را مارگریتا (یا همان پیتزای سبزیجات) گذاشتند.

این پیتزا استانداردی را تعیین کرد که تا به امروز در سراسر جهان در پیتزاها وجود دارد. تا حدود سال ۱۸۳۰ پیتزاها در دکه های کنار خیابان به فروش می‌رسیدند و اولین پیتزافروشی واقعی به نام آنتیکاپورت آلبا برای اولین بار در ناپل باز شد.

پیتزا در بین ایتالیایی ها بسیار محبوب شد و به زودی به صورت غذای محلی آنها درآمد. یک مهاجر ایتالیایی به نام جنارولمباردی مغازه کوچکی در محله ایتالیایی نشین نیویورک باز کرد. شاگردش آنتوتیو توتونوپرو شروع به پختن پیتزا و فروش آن در مغازه کرد.

طولی نکشید که پیتزاهای توتونوپرو بسیار پرطرفدار شد و لمباردی را به فکر باز کردن یک پیتزا فروشی در سال ۱۹۰۵ انداخت.

اما در این زمان مصرف پیتزا هنوز به مهاجرین ایتالیایی محدود می‌شد و بین آمریکایی‌ها محبوبیت چندانی نداشت. بعد از جنگ جهانی دوم مصرف پیتزا فراگیرتر و بین سربازان آمریکایی در ایتالیا بسیار پرطرفدار شد به طوری که گاهی پیتزافروشی‌ها نمی‌توانستند جوابگوی تقاضای بی حد و مرز مشتریان آمریکایی خود باشند.

آمریکایی که از این غذای محلی خوششان آمده بود و آن را با خود به خانه بردند. ایتالیایی ها که بعد از جنگ اقتصادشان صدمه دیده بود با مهاجرت به سایر کشورهای اروپایی، پیتزا را در تمام اروپا رواج دادند.

با رشد جمعیت در دهه ۱۹۵۰ بخصوص در آمریکا کم کم رستوران‌های زنجیره‌ای به وجود آمدند. چون پیتزا نسبتاً سریع و آسان تهیه می‌شد و حملش آسان بود.

رستوران‌ها نیز به این فکر افتادندکه برای جلب مشتری بیشتر، قسمتی از کار خود را به حمل پیتزاهای سفارش داده شده به خانه مشتریانشان (به صورت مجانی) اختصاص دهند.

نام پیتزا با نام ایتالیا و شهر ناپل گره خورده است. اما این غذای پرطرف‌دار راه درازی را پیمود تا به یک غذای جهانی تبدیل شد.

سربازان داریوش (۴۸۶-۵۲۱ پیش از میلاد) نوعی نان پهن را روی سپرهای خود می‌پختند و روی آن را با پنیر و خرما می‌پوشاندند. یونانی‌ها پختن چنین نان‌هایی را از ایرانیان آموختند. این نان از یونان به روم رفت و در جنوب ایتالیا معمول شد.

درباره تاریخچه فست فود بیشتر بدانید

درباره تاریخچه فست فود بیشتر بدانید

در گذشتگان دور دکه ها و مغازه هایی وجود داشته است که غذاهای کوچک و سریع برای فروش به مردم مهیا میکرده اند. منجمله در روم باستان دکه هایی برای فروش نان و زیتون وجود داشته است و در شرق آسیا مغازه هایی برای فروش رشته فرنگی آماده بوده است. در خاورمیانه نیز از سالیان دور تا به همین امروز دکه های فلافل فروشی وجود داشته است. از دیگر جاهایی که از این نوع غذاهای آماده ارائه میشده است هند و نیز کشورهای غرب آفریقا بوده اند. انواع کباب چوبی جز این دسته از غذاها بوده است.
و اما فست فودی که ما امروزه میشناسیم در سال ۱۹۱۲ تقریبا ۱۰۴ سال پیش در آمریکا متولد شده است. در آن دوران رستورانی به نام «اتومات» در نیویورک که در واقع یک کافه تریا بود افتتاح شد که در آن غذاهای از پیش آماده شده را در محفظه های شیشه ای گرم نگه میداشتند و مشتریان می توانستند با یک سکه آن ها را خریداری کنند. این کافه تریا خیلی زود در گوشه و کنار آمریکا شعبه های جدیدی راه اندازی کرد. شعار این رستوران که به مدت ۲۰ سال بی رقیب بود این بود: ما کار مادران را کم کرده ایم.
دومین شرکت آمریکایی بعد از اتومات که اقدام به راه اندازی چنین کاری کرد «وایت کسل» یا قلعه سفید نام داشت که همبرگرهایی به قیمت ۵ سنت به فروش میرساند. مزیت این شرکت علاوه بر پایین بودن قیمت همبرگر این بود که مشتری می توانست به راحتی شیوه آماده شدن غذا را ببیند.
و اما پس از آن در سال ۱۹۴۰ مک دونالد به بازار این رقابت آمد. رستورانی که امروزه در سراسر دنیا به اسم فست فود آن را میشناسند. نوآوری برادران مک دونالد، دیک و مک، این بود که مشتری نیازی به پیاده شدن از خودرو برای سفارش غذا نداشت. بعد از هشت سال زمانی که برادران دونالد متوجه شدند بیشتر سودشان از فروش همبرگر است رستوران خود را به مدت سه ماه بستند و زمانی که در سال ۱۹۴۸ مجددا آن را راه اندازی کردند منو ساده ای شامل همبرگر، سیب زمینی سرخ کرده،‌ قهوه، کوکاکولا و چند نوع دسر هم زدنی با نام شیک ارائه کردند. البته لازم به ذکر است که تمام این اقلام از قبل بسته بندی می شدند. بدین ترتیب دیگر فروشندگان نیاز نبود منتظر سفارش مشتری بمانند و قیمت همبرگرهایشان نیز نصف رستوران های دیگر بود.
بعد از مک دونالد، فست فودهای زنجیره‌ای زیادی ظهور کردند که البته خاستگاه اکثر آنان ایالات متحده بود و امروزه در همه جای دنیا گسترش یافته است و با این پیشینه، امروز به جایی رسیدیم که هر وقت شما اراده کنید بلافاصله غذاهای حاضری را در خانه تحویلتان می‌دهند و به قول آن نویسنده غربی ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که پیتزا زودتر از نیروی پلیس به خانه‌هایمان می‌رسد. این روزها مشهورترین فست فودها، پیتزا، انواع ساندویچ، هات داگ، چیپس پنیر و مرغ سرخ کرده به همراه سیب زمینی سرخ کرده است.