ماجرای ساندرز و مرغ سوخاری KFC

ماجرای ساندرز و مرغ سوخاری KFC

۹ سپتامبر سال ۱۸۹۰ بود که سرهنگ هرلاند دیوید ساندرز در خانه محقری در حومه شهر ایندیانا به دنیا آمد. او فرزند بزرگ خانواده ای ایرلندی بود که پدرشان حین کار دچار سانحه شده و بخاطر شکستگی پا و کمر خیلی زود از کار افتاد و کشاورزی را کنار گذاشت و به قصابی روی آورد. یک روز پدر با تب و لرز شدید به خانه آمد و چند روز بعد از دنیا رفت. هرلاند که پسر بزرگ خانواده بود، بعد از مرگ پدر مسئولیت خانواده را در کنار مادر به دوش میکشید. مادر پس از مدتی ازدواج کرد ولی هرلاند نتوانست رابطه خوبی با ناپدری برقرار کند و در ۱۲ سالگی از مدرسه اخراج شد و برای ادامه زندگی به خانه عمو خود رفت.

ساندرز مدتی را در ارتش سپری کرد و تجربه ناموفق آن باعث اخراج وی از ارتش شد. بعد از ۳-۴ سال چند شغل گوناگون را امتحان کرد. از کار در کشتی و فروشندگی بیمه گرفته تا کار در راه آهن و کشاورزی. ساندرز در سال ۱۹۰۸ با ژوزفین کینگ ازدواج کرد اما بعد از اخراج وی از کار ژوزفین که تحمل زندگی با مرد بیکار را نداشت هنگامی که ساندرز در سفر بود خانه را ترک کرد و بچه ها و لوازم خانه را با خود برد.

سال ۱۹۳۰ بعد از تجربه چند شکست شغلی دیگر، یک ایستگاه خدماتی در شهر کوربین از ایالت کنتاکی راه اندازی کرد. او خوراکهای مرغ، همبرگر و استیک به مردم می فروخت. در این محل او جایی برای نشستن مردم نداشت برای همین وقتی کمی محبوب تر شد کافه ای به نام Sanders Cafe راه انداخت که ۱۴۲ صندلی داشت.

واقعیت داستان زندگی هرلاند ساندرز شاید کمی با آنچه شنیده اید متفاوت باشد. بعضی ها می گویند ساندرز پیرمرد ۶۵ ساله بعد از سالها بیکاری یک دستور پخت ابتکاری را سالها به همه پیشنهاد داد تا در نهایت به ثروت و شهرت رسید.

اما واقعیت ماجرا کمی متفاوت از این افسانه دهان به دهان گشته است. او ۹سال کافه ساندرز را اداره کرد و این مدت زمان مناسبی بود تا هرلاندساندرز فرمول محرمانه تهیه مرغ سوخاری را تهیه کند، روشی برای تهیه مرغ سوخاری در سرخ کن تحت فشار به جای سرخ کن تابه ای.

مرغ سوخاری جدید ساندرز آنقدر خوشمزه و متفاوت بود که خیلی زود به یکی از محبوبترین غذاهای شهر تبدیل شد. وقتی یکی از معروف ترین منتقدین و ارزیابان غذا و رستوران آمریکا برای اولین بار مرغ سوخاری ساندرز را خورد به حدی هیجان زده شد که اسم این غذا را در لیست در فهرست “ماجراجویی غذاهای خوب” قرار داد و همین باعث شهرت چندین برابری مرغ های سوخاری هرلاند ساندرز شد. با استقبال بی نظیر از غذای جدید او، فرماندار ایالت کنتاکی عنوان “Kentueky colonel” یا سرهنگ کنتاکی را به او اهدا کرد.

سال ۱۹۵۰ بود که سرهنگ ساندرز تصمیم مهمی برای خلق و معروف کردن نام  و نشان تجاری خود کرد. و در تصمیم نامعمول چهره خود را به عنوان نشان تجاری خود انتخاب کرد.

برای این کار او یک تغییر در چهره خود داد و سبیل بلند و ریش بزی گذاشت و چهره ای از خود ساخت که بعد از بیش از ۶۰ سال شما را تنها به یاد چیزی می اندازد و آن مرغ سوخاری است.

همچنین او یک کت و شلوار و پیراهن سفید با یک کروات پاپیونی مشکی زد که بعد از آن و تا آخر عمر هیچ وقت در محافل عمومی با لباسی غیر از آن ظاهر نشد.

مسافرت پیتزا تا به امروز

مسافرت پیتزا تا به امروز

برخی اعتقاد دارند که پیتزا غذای فقرا و مستمندان بوده و از روم به جنوب ایتالیا راه یافته است و عده ای دیگر نیز بر این باورند که این غذای بسیار خوشمزه قدمتی نسبتا طولانی دارد و به دورانی که اهالی یونانی ساکن در ماگناگریسیا در جنوب ایتالیا باز میگردد.

یک مورخ رومی به نام مارکوس پورسیوس کاتو در کتاب خود چنین نوشته است: «گردی پهنی از خمیر که با روغن زیتون، سبزی و عسل پوشیده شده و روی سنگ پخته می شود» این نشان از علاقه رومی ها به پیتزا داشته است زیرا که زیتون در روم بسیار معمول بوده است.

باستان شناسان در حین حفاری‌های خود در شهر پومپی در ایتالیا به بقایای مغازه‌هایی برخوردند که نشان دهنده شباهت این مغازه ها با پیتزافروشی‌های امروزی هستند. البته پیتزا در آن زمان به شکل امروزی وجود نداشت و فقط شامل نان مسطح گردی بود که با آرد عمل می آمد و همراه ادویه و روغن پخته می‌شد.

در آن زمان گوجه فرنگی در اروپا ناشناخته بود و شیر گاومیش هندی که از آن برای تهیه پنیر مازارلا (پنیر پیتزا) استفاده می‌شود، برای اهالی کامپانیا در ناپل هنوز مفهومی نداشت.

گوجه فرنگی برای اولین بار در قرن شانزدهم وارد اروپا شد اما در ابتدا آن را میوه‌ای سمی می دانستند! تا اینکه در اواخر قرن هجدهم مردم فقیرنشین ناپل از آن به عنوان ماده اصلی در نان های پیتزا شکل خود استفاده کردند. این نان‌های پیتزایی به زودی توجه جهانگردان را به خود جلب کرد و آن ها را به مناطق فقیرنشین ناپل کشاند پیتزای مدرن در شکل امروزی در سال ۱۸۸۹ یک آشپز درباری به نام رافائل اسپوزیتو درست شد.

رافائل اسپوزیتو که در نانوایی در شهر ناپل کار می‌کرد، به فکر درست کردن پیتزای مخصوصی افتاد و آن را به عنوان هدیه برای پادشاه امبرتو و ملکه مارگریتا برد.

این پیتزا شکلی بسیار میهن پرستانه داشت و مثل پرچم ایتالیا به رنگ‌های سفید و قرمز و سبز درست شده بود. ملکه از این پیتزا بسیار استقبال کرد و به احترام او نام این پیتزا را مارگریتا (یا همان پیتزای سبزیجات) گذاشتند.

این پیتزا استانداردی را تعیین کرد که تا به امروز در سراسر جهان در پیتزاها وجود دارد. تا حدود سال ۱۸۳۰ پیتزاها در دکه های کنار خیابان به فروش می‌رسیدند و اولین پیتزافروشی واقعی به نام آنتیکاپورت آلبا برای اولین بار در ناپل باز شد.

پیتزا در بین ایتالیایی ها بسیار محبوب شد و به زودی به صورت غذای محلی آنها درآمد. یک مهاجر ایتالیایی به نام جنارولمباردی مغازه کوچکی در محله ایتالیایی نشین نیویورک باز کرد. شاگردش آنتوتیو توتونوپرو شروع به پختن پیتزا و فروش آن در مغازه کرد.

طولی نکشید که پیتزاهای توتونوپرو بسیار پرطرفدار شد و لمباردی را به فکر باز کردن یک پیتزا فروشی در سال ۱۹۰۵ انداخت.

اما در این زمان مصرف پیتزا هنوز به مهاجرین ایتالیایی محدود می‌شد و بین آمریکایی‌ها محبوبیت چندانی نداشت. بعد از جنگ جهانی دوم مصرف پیتزا فراگیرتر و بین سربازان آمریکایی در ایتالیا بسیار پرطرفدار شد به طوری که گاهی پیتزافروشی‌ها نمی‌توانستند جوابگوی تقاضای بی حد و مرز مشتریان آمریکایی خود باشند.

آمریکایی که از این غذای محلی خوششان آمده بود و آن را با خود به خانه بردند. ایتالیایی ها که بعد از جنگ اقتصادشان صدمه دیده بود با مهاجرت به سایر کشورهای اروپایی، پیتزا را در تمام اروپا رواج دادند.

با رشد جمعیت در دهه ۱۹۵۰ بخصوص در آمریکا کم کم رستوران‌های زنجیره‌ای به وجود آمدند. چون پیتزا نسبتاً سریع و آسان تهیه می‌شد و حملش آسان بود.

رستوران‌ها نیز به این فکر افتادندکه برای جلب مشتری بیشتر، قسمتی از کار خود را به حمل پیتزاهای سفارش داده شده به خانه مشتریانشان (به صورت مجانی) اختصاص دهند.

نام پیتزا با نام ایتالیا و شهر ناپل گره خورده است. اما این غذای پرطرف‌دار راه درازی را پیمود تا به یک غذای جهانی تبدیل شد.

سربازان داریوش (۴۸۶-۵۲۱ پیش از میلاد) نوعی نان پهن را روی سپرهای خود می‌پختند و روی آن را با پنیر و خرما می‌پوشاندند. یونانی‌ها پختن چنین نان‌هایی را از ایرانیان آموختند. این نان از یونان به روم رفت و در جنوب ایتالیا معمول شد.

درباره تاریخچه فست فود بیشتر بدانید

درباره تاریخچه فست فود بیشتر بدانید

در گذشتگان دور دکه ها و مغازه هایی وجود داشته است که غذاهای کوچک و سریع برای فروش به مردم مهیا میکرده اند. منجمله در روم باستان دکه هایی برای فروش نان و زیتون وجود داشته است و در شرق آسیا مغازه هایی برای فروش رشته فرنگی آماده بوده است. در خاورمیانه نیز از سالیان دور تا به همین امروز دکه های فلافل فروشی وجود داشته است. از دیگر جاهایی که از این نوع غذاهای آماده ارائه میشده است هند و نیز کشورهای غرب آفریقا بوده اند. انواع کباب چوبی جز این دسته از غذاها بوده است.
و اما فست فودی که ما امروزه میشناسیم در سال ۱۹۱۲ تقریبا ۱۰۴ سال پیش در آمریکا متولد شده است. در آن دوران رستورانی به نام «اتومات» در نیویورک که در واقع یک کافه تریا بود افتتاح شد که در آن غذاهای از پیش آماده شده را در محفظه های شیشه ای گرم نگه میداشتند و مشتریان می توانستند با یک سکه آن ها را خریداری کنند. این کافه تریا خیلی زود در گوشه و کنار آمریکا شعبه های جدیدی راه اندازی کرد. شعار این رستوران که به مدت ۲۰ سال بی رقیب بود این بود: ما کار مادران را کم کرده ایم.
دومین شرکت آمریکایی بعد از اتومات که اقدام به راه اندازی چنین کاری کرد «وایت کسل» یا قلعه سفید نام داشت که همبرگرهایی به قیمت ۵ سنت به فروش میرساند. مزیت این شرکت علاوه بر پایین بودن قیمت همبرگر این بود که مشتری می توانست به راحتی شیوه آماده شدن غذا را ببیند.
و اما پس از آن در سال ۱۹۴۰ مک دونالد به بازار این رقابت آمد. رستورانی که امروزه در سراسر دنیا به اسم فست فود آن را میشناسند. نوآوری برادران مک دونالد، دیک و مک، این بود که مشتری نیازی به پیاده شدن از خودرو برای سفارش غذا نداشت. بعد از هشت سال زمانی که برادران دونالد متوجه شدند بیشتر سودشان از فروش همبرگر است رستوران خود را به مدت سه ماه بستند و زمانی که در سال ۱۹۴۸ مجددا آن را راه اندازی کردند منو ساده ای شامل همبرگر، سیب زمینی سرخ کرده،‌ قهوه، کوکاکولا و چند نوع دسر هم زدنی با نام شیک ارائه کردند. البته لازم به ذکر است که تمام این اقلام از قبل بسته بندی می شدند. بدین ترتیب دیگر فروشندگان نیاز نبود منتظر سفارش مشتری بمانند و قیمت همبرگرهایشان نیز نصف رستوران های دیگر بود.
بعد از مک دونالد، فست فودهای زنجیره‌ای زیادی ظهور کردند که البته خاستگاه اکثر آنان ایالات متحده بود و امروزه در همه جای دنیا گسترش یافته است و با این پیشینه، امروز به جایی رسیدیم که هر وقت شما اراده کنید بلافاصله غذاهای حاضری را در خانه تحویلتان می‌دهند و به قول آن نویسنده غربی ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که پیتزا زودتر از نیروی پلیس به خانه‌هایمان می‌رسد. این روزها مشهورترین فست فودها، پیتزا، انواع ساندویچ، هات داگ، چیپس پنیر و مرغ سرخ کرده به همراه سیب زمینی سرخ کرده است.

ساندویچ و تاریخچه بوجود آمدن آن

تاریخچه بوجود آمدن ساندویچ

ساندویچ نوعی غذای آماده است که از برش های گوشت، پنیر و سایر مواد غذایی لابلای دو تکه نان تهیه می شود. داستان های گوناگونی درباره بوجود آمدن ساندویچ وجود دارد. برخی اعتقاد دارند این ایده اولین بار در دوران باستان توسط هیلل که یک دریانورد یهودی بوده است بوجود آمده است به این صورت که وی تکه های گوشت بره راه بریده و به همراه سبزیجات آن ها را لای نان گذاشته و برای خود و هم گروهانش میبرده است.

و اما داستان دیگر این است که در قرن ۱۸ میلادی «جان مونتاگو، ارل چهارم ساندویج» که یک قمار باز درباری بود در هنگام قمار بازی برشهایی نان و گوشت را به همراه خود میبرده است تا بتواند ضمن بازی بدون از دست دادن وقت غذا هم بخورد. به زودی این کار در سراسر اروپا همه گیر شد و به نام شخصی که برای اولین بار این غذا را درست کرده بود درآمد و نام آن حتی به زبان فرانسه هم راه یافت. ساندویچ بخاطر سادگی درتهیه، تنوع و قابلیت همراه بردن با خود تقریبا به دستور غذایی همه کشورهای غربی راه یافت. انواع گوناگونی از ساندویچ‌ها در کشورهای مختلف وجود دارند به‌طوری‌که در قالب سرد و گرم و از انواع مختلف نان که لابلای آن مواد غذایی از قبیل: ژامبون، مرغ، تخم مرغ، ماهی، گوجه‌فرنگی، خیار، کاهو و غیره گذارده باشند، تشکیل می‌شوند. همبرگر به عنوان یک ساندویچ فوری و گرم یکی از غذاهای اصلی مردم آمریکا محسوب می‌شود.

رستوران آریو فود

رستوران زنجیره ای آریو فود

رستوران زنجیره ای آریو فود با حدود ۱۰ سال تجربه در زمینه فست فود
ابتدا با برند سه نقطه در تیراژه شروع بکار کرده و سپس همکار جدی خود را با پدر خوب آغاز نمودند و ۵ سال با پدرخوب همکاری داشتند. بعد از آن شروع به همکاری با شرکت KFC به همراه نادر فریاد شیران (پیشکسوت فوتبال) نموده و ابتدا شعبه گلشهر کرج و بعد از آن شعبه اکباتان را راه اندازی کردند. بعد از مدتی به دلیل اینکه KFC یک برنده آمریکایی بوده و با سیاست های جمهوری اسلامی مغایرت داشت اسم برند به اسم اصیل ایرانی و با نام «آریو» تغییر نام پیدا کرد.
مواد، کیفیت و نحوه پخت سوخاری ها و نیز پودر سوخاری طبق دستور KFC می باشد.
برند رستوران «آریو» هم اکنون به ثبت رسیده است و آماده اخذ پذیرش نمایندگی در سطح کل کشور می باشد و به امید خدا شعبات زیادی در سراسر ایران خواهیم داشت.
فضای رستوران اکباتان ۲۵۰ متر مربع و با ظرفیت ۱۸۰ نفر در محیطی زییا و دلنشین می باشد.